Surdopedagogika – czym się zajmuje i kto może ją studiować?

Nie każdy odbiera świat dźwiękiem – i tu zaczyna się rola surdopedagogiki. To dziedzina, która wspiera osoby z niepełnosprawnością słuchu w komunikacji i codziennym funkcjonowaniu. Na czym dokładnie polega i kto odnajdzie się w tym zawodzie?

Surdopedagogika – co to jest?

Surdopedagogika to jedna ze specjalności pedagogiki specjalnej. Koncentruje się na pracy z osobami niesłyszącymi i słabosłyszącymi, w szczególności z dziećmi w wieku szkolnym.

Głównym zadaniem surdopedagogiki jest wspieranie rozwoju komunikacji, języka oraz samodzielności. Duże znaczenie ma także pomoc w budowaniu relacji społecznych i nauka funkcjonowania w różnych środowiskach.

Edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością łączy wiedzę z kilku dziedzin. Korzysta m.in. z psychologii, logopedii czy audiologii. Dzięki temu pozwala dostosować metody do możliwości i ograniczeń ucznia. 

Czym zajmuje się surdopedagogika?

Poza edukacją szkolną w surdopedagogice łączy się wiele aspektów życia osoby z ubytkiem słuchu. Wynika to z potrzeby przygotowania ucznia do jak najsprawniejszego funkcjonowania w społeczeństwie, które nie zawsze stwarza ku temu optymalne warunki. 

Do głównych zadań surdopedagogiki należą:

  • rozwijanie umiejętności komunikacyjnych,
  • nauka języka (mówionego lub migowego),
  • wspieranie rozwoju poznawczego,
  • pomoc w adaptacji społecznej,
  • doradztwo dla rodzin.

Warto pamiętać, że każda osoba z niepełnosprawnością słuchową ma własne specjalne potrzeby edukacyjne. Surdopedagog dostosowuje metody pracy do konkretnej sytuacji.

Jakie metody wykorzystuje rehabilitacja osób z niepełnosprawnością słuchową?

W pracy z osobami z wadą słuchu stosuje się różne techniki. Ich wybór zależy od wielu czynników, takich jak stopień ubytku słuchu, wiek czy doświadczenie ucznia. Oto najczęściej wykorzystywane podejścia.

Metoda oralna

Skupia się na rozwijaniu mowy i rozumienia języka mówionego dzięki pozostałościom słuchu oraz obserwacji ruchu ust. Wykorzystuje ćwiczenia słuchowe i artykulacyjne. Metoda oralna sprawdza się zazwyczaj u osób z częściową utratą słuchu lub u dzieci wcześnie objętych terapią i korzystających z aparatów słuchowych.

Metoda migowa

Jej podstawą jest język migowy jako narzędzie komunikacji. Pomaga w szybkim nawiązaniu kontaktu i budowaniu relacji. To podejście stosuje się szczególnie tam, gdzie rozwój mowy jest niemożliwy, np. u osób niesłyszących od urodzenia.

Metoda audytywno-werbalna

Koncentruje się na maksymalnym wykorzystaniu resztek słuchu przy wsparciu technologii, takich jak aparaty słuchowe czy implanty ślimakowe. Uczy rozumienia i używania mowy w naturalnych sytuacjach, bez odwoływania się do języka migowego. Po tę metodę sięga się najczęściej w przypadku dzieci ze wcześnie zdiagnozowanym ubytkiem słuchu.

Metoda totalnej komunikacji

Łączy różne formy komunikacji: mowę, znaki migowe, mimikę i pismo. Dzięki temu zwiększa dostępność przekazu i umożliwia lepsze dopasowanie do indywidualnego przypadku. 

Na czym polega praca surdopedagoga?

Codzienność pedagoga osób niedosłyszących/niesłyszących rzadko wygląda tak samo. To zawód, w którym trudno o rutynę, bo każda sytuacja wymaga innego spojrzenia. Jednak pewne obowiązki są stałe. Należą do nich m.in.:

  • diagnoza potrzeb i możliwości ucznia,
  • opracowanie indywidualnych programów pracy,
  • prowadzenie zajęć edukacyjnych i terapeutycznych,
  • współpraca z rodziną i specjalistami,
  • monitorowanie postępów podopiecznego.

Surdopedagog pracuje zarówno z dziećmi, jak i dorosłymi. W przypadku najmłodszych duży nacisk kładzie na rozwój mowy i komunikacji. U starszych osób bardziej istotne jest wsparcie w edukacji oraz życiu zawodowym.

Kto może zostać surdopedagogiem?

Droga do tego zawodu najczęściej prowadzi przez studia z pedagogiki specjalnej na specjalizacji bezpośrednio związanej z edukacją i rehabilitacją osób z niepełnosprawnością słuchu. 

Kwalifikacje można zdobyć również przez ukończenie studiów podyplomowych z surdopedagogiki, np. w Krakowskim Instytucie Rozwoju edukacji. To dobre rozwiązanie dla nauczycieli, psychologów czy logopedów, którzy chcą poszerzyć swoje kompetencje. Formalnym wymogiem jest dyplom studiów co najmniej licencjackich oraz ogólne przygotowanie pedagogiczne

Poza wykształceniem w pracy z osobami głuchymi lub słabosłyszącymi liczą się predyspozycje charakteru. W surdopedagogice przydają się cierpliwość, empatia i uważność na drugiego człowieka. Ważna jest także gotowość do uczenia się nowych metod komunikacji.

Studia podyplomowe z surdopedagogiki

Program studiów podyplomowych z surdopedagogiki jest rozbudowany i łączy wiedzę z wielu obszarów. Obejmuje zarówno podstawy pedagogiki specjalnej, jak i bardziej szczegółowe zagadnienia, takie jak diagnostyka, dydaktyka czy metody pracy z osobami z niepełnosprawnością słuchu. 

Studia trwają zazwyczaj 3 semestry i kończą się uzyskaniem kwalifikacji zawodowych. W programie pojawiają się też elementy audiologii, anatomii słuchu oraz zagadnienia związane z wadami i chorobami narządu słuchu.

Program obejmuje najczęściej takie zagadnienia jak:

  • podstawy pedagogiki specjalnej,
  • rozwój dziecka z uszkodzeniem słuchu,
  • metody komunikacji,
  • język migowy,
  • podstawy audiologii i protetyki słuchu,
  • diagnoza i terapia,
  • współpraca z rodzicami i środowiskiem.

Istotną częścią studiów z pedagogiki specjalnej/surdopedagogiki są zajęcia praktyczne i praktyki zawodowe. Uczestnicy mają okazję obserwować pracę specjalistów, poznawać sprzęt diagnostyczny oraz uczyć się prowadzenia zajęć terapeutycznych. Dzięki temu zdobywają doświadczenie potrzebne do pracy w szkołach, poradniach czy ośrodkach rehabilitacyjnych.

Gdzie można pracować po pedagogice specjalnej i surdopedagogice?

Możliwości zatrudnienia dla absolwentów studiów surdopedagogiki są naprawdę szerokie. Kierunek ten przygotowuje do pracy zarówno w edukacji, jak i w obszarze wsparcia oraz rehabilitacji. W zależności od wybranej ścieżki możesz pracować z dziećmi, młodzieżą lub dorosłymi.

Jako surdopedagog masz możliwość pracy w:

  • przedszkolach i szkołach specjalnych,
  • szkołach integracyjnych,
  • ośrodkach szkolno-wychowawczych,
  • poradniach psychologiczno-pedagogicznych,
  • ośrodkach rehabilitacyjnych,
  • fundacjach i organizacjach społecznych.

Podsumowanie

Edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością słuchową łączy wiedzę pedagogiczną z praktycznym wsparciem podopiecznych. To kierunek, który otwiera wiele ścieżek zawodowych i pozwala pracować w różnorodnych środowiskach. Dla wielu pedagogów jest to także szansa na wykonywanie pracy, która daje poczucie sensu i spełnienia. 

Często zadawane pytania

Co znaczy termin surdopedagogika?

To dział pedagogiki specjalnej zajmujący się edukacją, terapią i wsparciem osób z niepełnosprawnością słuchu – zarówno niesłyszących, jak i niedosłyszących. Nazwa pochodzi od łacińskiego surdus (głuchy) oraz greckiego paidagogos (nauczyciel, wychowawca).

Do kogo jest skierowana surdopedagogika?

Do dzieci, młodzieży i dorosłych z ubytkiem słuchu oraz ich rodzin. Obejmuje także wsparcie nauczycieli oraz specjalistów pracujących z tą grupą.

Czy surdopedagog to pedagog specjalny?

Tak. Surdopedagog to pedagog specjalny, który specjalizuje się w pracy z osobami z niepełnosprawnością słuchu.

Czy trzeba znać język migowy przed rozpoczęciem studiów?

Nie. Nauka języka migowego zwykle jest częścią programu studiów, więc można go opanować w trakcie kształcenia.

#post-12624

Umysły przyszłości wg. Howarda Gardnera

Autor: dr hab. Marta Bolińska, prof. UJK,
Instytut Literaturoznawstwa i Językoznawstwa UJK w Kielcach; Zakład Badań Kulturowych

W XX wieku przedstawił Multiple Inteligences (MI), czyli koncepcję inteligencji wielorakich. Zbadał setki biografii, przestudiował literaturę poświęconą między innymi szczególnym przypadkom, w tym funkcjonowaniu osób z uszkodzeniami mózgu czy z zespołem savant. Spożytkował informacje z zakresu psychologii rozwojowej, eksperymentalnej i innych dyscyplin. Na podstawie znamiennych tendencji dokonał obserwacji, które pozwoliły mu na wniosek, że inteligencja jest zdolnością do rozwiązywania problemów, produkowania nowych idei czy wytworów. Swoje spostrzeżenia ułożył w wachlarz ośmiu inteligencji wielorakich: intrapersonalnej, interpersonalnej, logiczno-matematycznej, językowej, muzycznej, cielesno-kinetycznej, przestrzennej, przyrodniczej. Po wielu latach dołożył tzw. inteligencję kandydacką, zwaną egzystencjalną (niejako poza zasadniczym katalogiem ze względu na brak wystarczających dowodów na jej istnienie). 

Howard Gardner: psycholog, kognitywista, szef harwardzkiego projektu Zero. W książce Pięć umysłów przyszłości sięga do poprzednio sformułowanych tez, a nawet idzie dalej, kiedy przekonuje, że świat w nieodległej przyszłości będzie wymagał nowych umiejętności, które na razie uważane są za opcjonalne.

Gardner wymienia zdolności poznawcze, które mają szansę wzmocnić elastyczność w sposobie myślenia, rozwiązywaniu problemów, podejmowaniu obowiązków zawodowych przy jednoczesnym wyspecjalizowaniu się funkcjonalnym. Otóż według prognoz naukowca w nieodległej przyszłości świat będzie wymagał nieco innego niż dotychczas dzielenia się wiedzą, kształcenia kompetencji, wyodrębnienia umiejętności (odbiegających od dotychczasowych przyzwyczajeń), które jeszcze mieszczą się w ramach teorii, ale coraz bardziej stają się potrzebne. Stąd pięć teorii umysłu traktuje się jako propozycję kształcenia sprawności zdążających w określonym kierunku – od podejścia dziedzinowego do głębokiej refleksji natury społecznej. I tak autor Inteligencji wielorakich i umysłów przyszłości wskazuje na potrzebę zadbania o:

  • umysł dyscyplinarny – który będzie umożliwiał opanowanie ważnego przedmiotu (np. biologii, fizyki, historii, matematyki) i przynajmniej jednej dyscypliny zawodowej;
  • umysł syntetyzujący – który będzie sprzyjał zdążaniu w kierunku wyłaniania kompetencji pochodzących z różnych dyscyplin i sfer, aby utworzyć ich spójną całość możliwą do pozostawienia innym ludziom;
  • umysł kreatywny – który pozwoli uaktywnić zdolność do odsłaniania i wyjaśniania nowych problemów, pytań i zjawisk oraz do podejmowania nowatorskich rozwiązań;
  • umysł  respektujący – który uwzględni głównie świadomość różnic między ludźmi i szacunek wobec nich (np. możliwość uaktywnienia się różnych form innowacji dydaktycznych);
  • umysł etyczny – który wyartykułuje fakt, że najistotniejsze jest wywiązywanie się z obowiązków pracowniczych (zawodowych) i obywatelskich (społecznych). 

Wspomniane teorie stanowią kontynuację i uzupełnienie koncepcji inteligencji wielorakich tego autora oraz stanowią zapowiedź potrzeby rozwoju potencjału, który drzemie w ludziach niezależnie od miejsca pracy, szerokości geograficznej czy uprawianego zawodu. Słowem motywowane są m.in. szybkim rozwojem cywilizacji (w tym techniki, nauki, technologii informacyjno-komunikacyjnych itd.) oraz na nowo określanymi potrzebami współczesnego człowieka, który przejawia silną skłonność do uczenia się przez całe życie czy nieustanną ideę (samo)rozwoju przy dużej mobilności intelektualnej. Jest to o tyle ważne, że w dobie globalizacji nowe podejście do umiejętności idzie w parze z wyzwaniami świata w XXI wieku, nowym spojrzeniem na proces uczenia (się) czy profilem rynku pracy, w tym profesjami, które właśnie powstają i będą powstawać w nadchodzącej przyszłości. Uczenie i uczenie się może zatem stać się inspirującą podróżą do obiecującego, atrakcyjnego jutra. Warto kształcić się więc w ramach edukacji ustawicznej, formalnej i nieformalnej, w kontekście osobistym, zawodowym i społecznym; dla własnego rozwoju, podnoszenia czy rozszerzania kwalifikacji, zwiększania swoich szans na rynku pracy. Można wybrać zarówno studia podyplomowe, jak i inne formy dokształcania, w tym kursy, szkolenia, warsztaty czy konsultacje.

Bibliografia (wybór):

  • Bolińska M., Mapo/myślo/grafia. Rola notowania linearnego w kształceniu akademickim z suplementem, Kraków 2021, s. 129-130.
  • Gardner H., Pięć umysłów przyszłości, przeł. D. Bakalarz, bm. 2009, s. 29 -150.
  • Gardner H., Inteligencje wielorakie: teoria w praktyce, przeł. A. Jankowski, Poznań 2002.  
  • Limont W., Uczeń zdolny: jak go rozpoznać i jak z nim pracować, Sopot 2010, s. 46-48.
  • Włodarczyk A., Styl terapeutyczny w pracy nauczyciela polonisty, Kraków 2007.
  • Żylińska M., Neurodydaktyka: nauczanie i uczenie się przyjazne mózgowi, Toruń 2013.
#post-3683